masa : senjakala.
tempat : dapur rumah.
situasi : sedang bersiap nak masak lauk.

Mama : Adik,nanti buat sambal belacan.Bapa suka.
Me : Malas bha,teda lada.(alasan xmau buat)
Mama : jap mama amik di belakang rumah.
Me : teda tomato (alasan lagi)
Mama : nda payah letak.bawang-lada-belacan jak.
Me : ermm.Ina,kupas bawang. (sah I malas kan,siap suh adik I buat).

---mama datang bawa cili padi fresh dari belakang rumah---
Me : ma,nda cukup ne.mana pedas.
Mama : nda payah pedas betul.
Me : ma,nda best neyh.nda pedas,nda besa.
Mama : buat jak la bha.
Me : ma,suh kaklong la buat bha.aku buat nanti pedas betul ne.kan biasa makan pedas-pedas.Sume housemateku sumanya makan pedas-pedas.hahaha.
Mama : buat jaklah,nanti siap,bawa naik atas,makan diatas.
---toing toing toing.tu bunyi kuali ya!.lepas masak,naik atas.---

Me : Ma,rasalah.(sambil bagi mangkuk berisi sambal belacan)
Mama : oke lah.
Kaklong : meh,cuba rasa......(rasa sikit jak,nda boleh banyak sebab dia tengah breastfeading babychenta,takut effect.wakakaka.adakah camtu?!)...oke lah...
Mama : kalau tambah asam neyh,oke sudah.
Me : ...nda cukup asam limau.Jadi....
Kaklong :..jadi apa?.
Me : ..Ma,boleh kawen sudah?!....

Mama pandang I dari atas sampai bawah...
Mama : kasi kurus dulu badan tue.
Me :  yes yes yes,semangat ne mau kurus,mau kawen.:P

rational my mama cakap camtu...
supaya gambar kawen nampak cantik sikit,sebab kurus. :P
sembarang je kan I neyh.apalah...hahaha.

moral of the story:kalau nak sangat kawen,kena cukupkan ilmu rumahtangga.bukan takat pandai masak,pandai kemas rumah je..tapi kena fikir hal akan datang.ekonomi kena kukuh.baru fikir pasal kawen.ne tengah study dah nak fikir pasal kawen.APAKAH?!.hikhikhik.